İçsel Krallık’ta, gölgelerimizi fark ederek kendi krallığımızı kurma sürecini ele almıştık. Şimdi, bu içsel yapıyı daha da derinleştirerek, kendi yaratılış amacımıza uygun bir rota oluşturma ve bunun için farkındalık geliştirme yolculuğuna çıkıyoruz.
Her insan, dünyaya içsel bir pusula ile gelir. Bu pusula, sadece bir yeteneğe ya da beceriye işaret etmez; öz varlığımızın tüm boyutlarıyla uyumlu bir yaşamı mümkün kılacak rotanın işaretlerini taşır. Ancak bu pusula çoğu zaman dış dünyanın sesleriyle karışır, yönünü kaybeder.
Farkındalık, bu pusulanın ibresini yeniden kendi özüne çevirmektir. Farkındalık, yalnızca dışarıda olup biteni izlemek değil; içimizdeki düşünceleri, duyguları, arzuları ve korkuları ayırt etmektir. Çünkü çoğu zaman zihnimizden geçenlerin büyük bir kısmı bize ait değildir. Düşüncelerimizin önemli bir bölümü, çocukluktan itibaren kanıksatılmış kalıplardan, toplumun beklentilerinden ve başkalarının bakış açılarından bize taşınmıştır.
Gerçek farkındalık, işte bu ayrımı görebilmekle başlar: Hangi düşünceler bana ait, hangileri bana yüklenmiş? Özümüze ait olmayan her düşünceyi fark etmek, bizi biraz daha özgürleştirir ve yaratılış amacımıza uygun rotayı netleştirir.
2012 yılında Salzburg’da Hermann Hesse’nin Siddhartha kitabını okuduğumda, bu yolculuğu adım adım hissetmiş ve derin bir aydınlanma yaşamıştım. Siddhartha, zengin ve saygın bir Brahman ailesinin oğluydu; bilgeliğe adanmış bir yaşamın eşiğindeydi. Buna rağmen içindeki boşluğu hissediyor, tatminin sadece öğretilen bilgiyle değil, yaşanan tecrübe ile geleceğini anlıyordu.
Bu farkındalık onu evini, ailesini ve güvenli yaşamını terk etmeye itti. İnzivaya çekildiğinde karşılaştığı şey ilk başta huzur değil; açlık, yalnızlık, bedensel sınırlar ve zihinsel çatışmalardı. Kendi içindeki seslerle baş başa kalmak, dışarıdan gelen seslerden çok daha zordu. İnziva, ruhun en çıplak hâliyle yüzleşme anıydı. İnsan, orada kendi gölgeleriyle tanışır: korkularıyla, arzularıyla, bitmek bilmeyen sorularıyla. Bu yüzden inziva bir kaçış değil, en büyük meydan okumaydı.
Ama Siddhartha, dağlarda ve ormanlarda yaşadığı bu zorlukların ardından, bir kayıkçının yanında, nehrin kıyısında, yaşamın akışını dinlerken kendi özünü buldu. Çünkü bazen hakikati, zirvelerin yalnızlığında değil; suyun dingin akışında, yaşamın en sade hâlinde duyarız. Siddhartha’nın yolculuğu bize gösterir ki: gerçek rota ve öz farkındalık, dışarıda değil, ruhun sessiz anlarında keşfedilir.
Hesse’nin şu sözleri, tüm bu gerçeği bir cümlede özetler niteliktedir:
“Her insanın bir tek gerçek işi vardı, kendine giden yolu bulmak… Kişiye düşen tek görev, kendi öz kaderini bulmaktı – rastgele bir kaderi değil – ve onu tümüyle ve kararlılıkla kendi içinde yaşamaktı. Bunun dışındaki her şey sanal bir varoluştu, kaçmaya yönelik bir girişimdi, kitlelerin ideallerine doğru bir kaçıştı, uyumluluktu ve insanın kendi öz varlığından duyduğu korkuydu.”
Bu sözlerde ve Siddhartha’nın yolculuğunda bize gösterilen, içsel dünyamızda birlik ve bütünlüğü kurmamıza engel olan tüm caydırıcıları fark etme yetisidir: başkalarının beklentileri, toplumun dayattığı idealler, içimizde kök salmış korkular ve onay arayışımız. Bunların her biri, ruhumuzun kapısına dizilmiş sessiz gölgeler gibidir. Onları fark ettikçe, üzerimizdeki yükler kalkar ve içimizde saklı olan öz daha berrak görünür.
Sonuç olarak, gerçek tatmin ve içsel bütünlük dış dünyaya bağımlı değildir. Her insan, kendi içsel pusulasını dinlediğinde ve kendisine ait olmayan düşüncelerin gölgesinden sıyrıldığında, yaratılış amacına uygun yolunu bulur.
Ve belki de bu yolculuğun en güzel yanı şudur: İçsel bütünlük, bir varış noktası değil; her gün yeniden seçilen bir haldir. Nehrin akışı gibi durmaksızın sürer, ama her anında huzuru ve anlamı içinde taşır. Tatmin, büyük bir zaferin sonunda değil, ruhun kendi özüyle uyumlu bir ritimde nefes alışında gizlidir.
