Bir zamanlar sorular vardı.
Sonra yollar, duraklar, yüzleşmeler…
Anlamaya çalışmak, çözmek, yerli yerine koymak.
Şimdi ise başka bir yerdeyim.
Sorular azaldı.
Cümleler kısaldı.
İçeride bir sakinlik var.
Artık bir şey olmaya çalışmıyorum.
Bir yere varmak da istemiyorum.
Eksik hissettiğim bir şey yok.
Hayat akıyor.
Ben de içindeyim.
Eskiden her adımda bir anlam arardım.
Şimdi olanın kendisi yeterli.
Yürüyorsam yürüyorum.
Dinliyorsam dinliyorum.
Susuyorsam susuyorum.
Ne fazlası var,
ne eksiği.
Tevhid artık bir kavram değil.
Bir sonuç hiç değil.
Bir hâl.
Zorlamadığımda gelen,
adını koymadığımda yerleşen,
tutmadığımda kalan bir hâl.
Bu noktada yol bitmiyor.
Ama arayış bitiyor.
Yol artık bir yere gitmiyor;
olduğu yerde açılıyor.
Yılın son haftası belki.
Belki de bu yazı dizisinin kendi zamanı.
İçimde şu sakin cümle var:
Her şey zaten buradaydı.
Ben sadece acele etmeyi bıraktım.
Bu bir sonuç değil.
Bir kapanış da değil.
Sadece bir duruş.
Ve ben ilk kez, hiçbir yere gitmeden olduğum yerde kaldım
Olduğu gibi 💚
