Tevhide Tacan

İnsan, yolculuğunun bir yerinde durur ve içinden şu iki sessiz gerçeği duyar: “Hiçbir şey değilim.” “Her şeyim.” Bu iki hâl arasında gidip gelmek, varoluşun ince

İnsan, kalbin rehberliğini duymaya başladığında yolun yönü değişir. Artık mesele bir şeyi anlamak değil; hissetmektir. Görmek değil; sezmek. Zihnin çözmeye çalıştığı düğümler, kalbin sessizliğinde kendiliğinden

İnsan, içsel yolculuğunda bir noktaya gelir ki artık sadece anlamak değil, duymak ister. Sadece görmek değil, hissetmek ister. Zihinle aranan tüm cevaplar, kalbin bir tek

Ofiste kısa bir mola verdim ve terasa çıktım. Boğaz, sabahın kendi ritminde ağır ağır akıyor; vapurlar suyu yarıyor, martılar rüzgârın boşluklarında süzülüyor. Şehrin gürültüsü uzaktan

Tivat’taki sessizlikten Minoa’daki sohbete, içsel yolculuğum başka bir boyut kazanıyor…Tıpkı rüzgârın sayfaları kendi ritminde çevirmesi gibi, hayat da bazen insanı en beklemediği anlarda yeni bir

Tivat Porto’nun dingin limanında oturuyorum.Elimde Yitik Cennet, önümde suda yansıyan ışıklar.Tuzla karışık kahve kokusu, uzaktan motor sesleri, arada bir martının çığlığı…Rüzgâr sayfaları kendi ritminde çeviriyor;sanki

Sabahın erken saatlerinde Lausanne’dan Montreux yönüne giden trene bindim. Cam kenarına oturup çantamdan yeni aldığım kitabı çıkardım — Eckhart Tolle’nin Yeni Dünyası.Cenevre Kitap Fuarı’ndan bir

2024 yılına girerken, Karadağ’ın küçük ama büyüleyici kasabası Perast’taydım. Burası benim için sadece bir tatil noktası değil; ailemin geçmişine, babamın gençliğine uzanan bir yerdi. Babam