”Zamana Notlar”
Görünmeden de var olabilenlerin sessiz alanıdır.
Ne bağıran bir iddia, ne de yetişilecek bir yarış vardır burada.
Bu alan; iç sesiyle düşünen, yutkunan, sonra kelimelere dokunanların izlerini taşır.
Her cümlesi: gösterişsiz ama derin… sade ama taşıyıcıdır.
Işıltıdan değil, ışığın kendisinden yanadır.
Gürültüden değil, özün kendi sesinden.
“Kırık Işıklarla Aydınlandım”
Uzun zaman sadece parlak olanın büyüleyici olduğunu sandım.
Başarıyla, kalabalıkla, alkışla ölçülen şeylerin, insanı tamamladığını.
Ama en çok kırıldığım yerlerden öğrendim.
En az konuştuğum zamanlarda içime ışık indi.
Gösterilmeden de yaşanabilen bir derinlik olduğunu fark ettim.
Görünürlük değil, anlam yoranı yormayanı ayırıyor artık.
Herkesin her şey olmak için çırpındığı bir dünyada,
“yalnızca kendin kalmak” bile başlı başına bir başarı.
